Aðgát skal höfð í nærveru sálar...

Gleðilegt ár öll sömul .... Megi nýja árið færa ykkur hamingju og gleði í hjarta.....

Undanfarnar vikur hafa þjóðþekktir einstaklingar verið teknir gjörsamlega af lífi í fjölmiðlum.... Þetta er nú ekki nýtt af nálinni.... Ef opinberar persónur hrasa er gósentíð hjá slúðurblöðum og netsíðum.

Byrjum á Agli Einars (Gillz) það sem er búið að bauna á hann og dæma löngu áður en að rannsókn lyki.. Og það sem er sett á netið er ekki nema bara pínulítið brot af því sem hann hefur mátt þola undanfarnar vikur og svæsnustu sögurnar eru þær sem ekki rata á veraldarvefinn.

Ég þekki Egil örlítið persrónulega og þau kynni segja mér allt annað en um þann karakter sem hann er að leika í fjölmiðlum (Gillz) er ekki sami maður og Egill Einarsson það get ég vottað...

Það sem fólk gleymir annsi oft að þessi maður á fjölskyldu og þau eru ekki stikkfrí frekar en hann og þurfa að heyra allan sorann og viðbjóðinn sem um hann er skrifað...

Ef hann er sekur þykir mér það miður ...Og ekkert sem réttlætir glæp sem hann er kærður fyrir . Mín persónulega skoðun er sú að þetta hafi eingöngu verið leikur sem hefur farið úr böndunum... Án þess að vita það með vissu...

ALLIR ERUR SAKLAUSIR UNS SEKT ER SÖNNUÐ....

Nú er annað dæmi um íþróttafréttamanninn Hjört Hjartar ..... Það er einnig búið að taka hann af lífi og fólk fyllir bara í eyðurnar og sögurnar........ Ég veit ekkert um þetta mál og treysti Lögreglu og dómstólum til að komast að því sanna.. Eins í máli Egils.....

Hafið þið það gott.....

gvs

Heimsendi

Fyrsti þátturinn var sýndur á Sunnudaginn var og var ég fyrir miklum vonbrigðum.. Það er búið að keyra inn auglýsingum síðan í byrjun Júní... Fleiri milljónum hefur verið hent í að auglýsa þessa þætti sem ég hélt að væru gamanþættir.

Þættirnir eru styrktir af KMÍ, Menningasjóði útvarpsstöðva, Iðnaðarráðuneytinu og Norræna kvikmyndasjóðnum... Styrkir í þetta verkefni hafa ekki verið undir 100 milljónum.

Þeir markaðssettu þættina sem næsta skref úr vaktaserínum og bjóst maður við gríni.... Það er kannski ekki marktækt eftir 1. þátt en það var ekki einn brandari í þessum fyrsta þætti...

Svo skilst mér að þetta eigi ekki að vera gamanþættir... Nú halda allir kjafti, allir miðlar landsins....

Það er ekkert slor í leikaravalinu í þáttunum, margir af albestu leikurum þjóðarinnar og faktíkst ekkert hægt að setja út á leikinn sem slíkan..

Það er hinsvegar handritið sem er illa skrifað og slakt í alla staði... Hvar er strúktúrinn? um hvað var þátturinn ? fólk á geiðveikrarhæli?

Hver eru markmið aðalpersónanna? Það kom nákvæmlega ekkert fram sem gaf manni einhverjar upplýsingar um framhaldið....

Ég ætla nú að gefa þessu samt séns... Ætla að sjá næsta þátt og ef hann verður ekki skárri þá horfi ég ekki meira á þetta bull....

Svona til að gefa fólki einhverja innsýn um kostnað þáttana þá hefur hver tökudagur ekki kostað undir tveimur milljónum í launum eingöngu.... Plús allt hitt.......

Með stuðkveðju

gvs

Tríó gamanþættir....

Mér langar til þessa að segja frá því hvernig þessir þættir urðu til og nota þessa gömlu bloggsiðu mína til að opinbera það..
Það var snemma árs 2009 að ég var beðinn um að setja saman hugmynd af sjónvarpsþætti.
Að koma með hugmynd eftir pöntun er ekki mjög vinsælt að ég held hjá höfundum. Allavega þá var ég að hugsa um að sleppa þessu alveg enda var ég alveg blanco í kollinum þangað til að ég fór út á svalir þungt hugsi og fékk hugmynd með því að horfa á nágranna minn. Ég henti upp mjög grófri hugmynd á blað og mætti með hana til þess sem bað mig um að koma með hana. Ég vann útfrá þessari hugmynd og var komin með synopsis 1.bls af heilli þáttaröð innan nokkura daga, eftir það fór ég og gerði treatment af seríunni og byrjaði að setja saman karakterana og skrifaði pilot þátt sem skýrist sem prufuþáttur. Pilot þáttinn gerði ég mjög ítarlega og vandaði mig við það enda er oft handritið á þeim þætti sem sjónvarpsstöðvarnar vilja kaupa ef hann er vel skrifaður.
Karakterarnir komu fljótt upp í kollinn á mér og var ég ekki mjög lengi að búa þá til.. Ragnar fasteignasalinn er fyrirmynd af typical Remax fasteignasala og er einn ákveðinn maður sú fyrirmynd sem ég skýri ekki nánar frá.
Þegar ég bý til karaktera þá skrifa ég allan bakrunn þeirra á eina a4 bls til þess að hjálpa mér við handritið enda kemur það sér mjög vel að vita hvernig persónan er og hvernig hún svarar fyrir sig, Ragnar er helvítis ruddi og frekar ókurteis maður en er sölumaður af guðs náð og hefur náð langt á því sviði. Til að hann væri nú ekki bara alslæmur náungi vildi ég hafa eitthvað örlítið gott í honum og sýni ég það með því að hann hefur fatlaðan bróður sinn hjá sér aðrahverja helgi og lætur það alltaf ganga fyrir.
Íris kærasta hans á að vera ekta íslensk ljóska sem gekk í Versló og endaði svo í tískubransanum og starfar sem sem verslunarstjóri. Hún á sér draum að verða leikkona eins og margar glæsimeyjar landsins. Til að gera karakterinn með sterkari einkenni ákvað ég að láta hana vera með Tourette einkenni sem er ekki svona laglegri stúlku boðlegt og er henni mikið til ama. Ég kynnti mér sjúkdóminn eins vel og ég gat , talaði við fólk með tourette og las mig til um það einnig sá ég fjölmörg video á netinu með misjöfnum einkennum. Mér finnst Tinna komast vel frá þessu og er nokkuð sannfærandi að mínu mati.
Þormóður er búin til úr tveimur persónum , annarr þeirra talaði mjög opinskátt um vinnu sína og vann á líkhúsi , hann er nú látinn blessaður "blessuð sé minning hans" Þessi persóna var mjög hress og kát og gantaðist oft með vinnu sínu.
Friðbert er elsta persónan eða það er lengst síðan ég bjó þann karakter til, Hann bjó ég til að byrja með þegar ég vann hjá Knattspyrnufélaginu Val. Þór Hinriksson og Jóhann Gunnarsson komu svollítið af sköpun hans. Þór starfar hjá Morgunblaðinu og var einhleypur á þessum tíma, ég fíflaðist með það hvort hann notaði það sem pikk up línu að vera vinna hjá Mogganum og koma svo með það að hann væri að bera út og með fjögur hverfi. Hann varð þéttari og þéttari með tímanum og fullmótaður í Nóvember 2008.
Besta vin hans Stíg kom seinna og Mömmu hans líka.. Og eru engar sérstakar fyrirmyndir af þeim karakterum..
Þegar þetta var klárt og ég búin að setja niður upphaf miðju og endi í 6. þáttum fór ég á Grundarfjörð til Baldurs vinar míns og skrifaði fyrstu þrjá þættina. Ég fór svo með þá niður í RÚV og leist þáverandi dagskrárstjóra vel á þættina og bað mig að klára þá og reyna að fá handritstyrk hjá KMÍ með vilyrði frá RÚV.
Ekki fékk ég styrk í það skiptið og drullaði ráðgjafinn (María) yfir handtitið og var mér brugðið . Mér finnst allt í lagi að fá gagnrýni og get tekið henni og lært af henni , en það sem kom út þessum ráðgjafa er ekki prenthæft. Þess má til gamans geta að María þessi er í vinnu hjá mér og okkur öllum sem á þessu landi búa. Hún býr erlendis og kemur til landsins 3-4 á ári og á fullum launum hjá KMÍ.
Þetta slökkti svollítið í mér og var eins og að fá einn á kjaftinn. En ég ætlaði ekki að láta einhverja þurrkuntu úti í bæ stoppa mig í því sem mér langaði til að gera í framtíðinni.
Ég vil ítreka að ég er með mjög breitt bak og hef komist annsi oft af í miklum ólgusjó, ég fullyrði að það hefðu annsi margir brotnað niður við þessa dómskvaðningu Maríu.
En ég kláraði samt fjórða þátinn og lét þar staðar numið í bili allavega en var búin að setja síðustu tvo þættina upp svo það var frekar auðvelt að klára þá.
Í millitíðinni kynntist ég Iben Hjele fyrrverandi sambýliskonu Caspers úr Klovn og sagði henni frá því sem ég var að gera , hún kom okkur Casper saman og lét ég þýða fyrstu tvo þættina yfir á dönsku og sýndi honum þá Í Los Angeles þar sem ég hitti hann fyrst.
Hann fékk mig til að hafa trú á verkefninu aftur og sagði handritið vera superfint eins og hann orðaði það, hann benti mér á þá hluti sem mætti laga og gerði ég það.
Þetta var komið það langt að við vorum að spá í að gera þættina í Danmörku enda er Kvikmyndabransinn á Íslandi svo rotinn og mjög erfitt fyrir nýja aðila að komast af hér á landi.
Í millitíðinni skrifaði ég handrit af mikilli drama mynd sem á eftir að komast að hér á landi einn daginn.
Kvikmyndabransinn getur verið mjög erfiður og fyrir höfunda er best að hafa sem flest verkefni í gangi og fókusera svo á þá þegar samningar hafa náðst.
Það er ekki fyrir hvern sem er að starfa í þessum bransa þú þarft að hafa mjög breitt bak til þess eins að komast af..
Ég nenni ekki að sitja á Kaffibarnum eða Ölstöfunni í miðri viku og drekka mig fullan til þess eins að komast í klíkuna, þannig er ég ekki gerður og mun ég ekki breyta því.
En til að gera langa sögu stutta þá var það í lok ágúst 2010 sem einhver hreyfing komst á hlutina aftur, þá fundaði ég nokkrum sinnum með Sigrúnu S hjá RÚV og að lokum náðum við samkomulagi og ég fór á fullt.. Byrjaði að ráða hjá mér lykilstarfsmenn og urðu það mínir gömlu samnemendur úr Kvikmyndaskólanum Óttar Ingólfsson og Guðrún Sóley sem ég fékk með mér í undirbúninginn.. Óttar kláraði með mér að skrifa handritið af síðustu tveimur þáttunum og að þétta hina fjóra.. Svo var farið að casta í hlutverk enda stuttur tími til stefnu... Þórhallur Sverris var alltaf fyrsti kostur í hlutverk Ragnars enda hafði ég hann í kollinum allan tímann þegar ég skrifaði handritið. María Guðmunds var líka fyrsti kostur í hlutverk Sigríðar... Annað var óljóst fyrir utan að Sara Nordal átti að leika Írisi en sá svo ekki fram að komast í þetta vegna Leiklistarskólans... Við prófuðum þónokkra leikara í hin hlutverkin og eftir á að hyggja þá gat castið ekki verið betra...
Svo var allt hitt.... finna tökustaði,ráða aukaleikara, semja við allt og alla ... Grenja út styrki hér og þar ráða crewið og allt þetta þurfti að gera innan ákveðins fjárhags og tímaramma... Við ætluðum að reyna slá Íslandsmet með því að taka þættina uppá 6. tökudögum sem dreyfðust samt á 3. vikur og notuðumst við tökukerfi Caspers og Franks úr Klovn og notuðum við Þriðjudaga og Fimmtudaga sem tökudaga.
Tökutímabil var 15.Nóv til 2. Des 2010... Svo var Klipping, ligreining og hljóðvinna eftir til að gera langa sögu stutta þá kláraðist að fullvinna alla 6. þættina um miðjan Febrúar 2011..
Fyrsti þátturinn var svo frumsýndur 9.Júní 2011. Þegar þetta er skrifað þá hafa 3 þættir verið sýndir og viðtökurnar mjög góðar... Einn og einn atvinnulaus og bitur kvikmyndagerðamaður hefur talað þáttinn niður..

Þættirnir hafa fengið gífurlega gott áhorf og var með 25 % 1. þáttur og annar datt aðeins niður og fékk 21.5 % sem gefur mér það að 65 þúsund manns hafa að meðaltali séð fyrstu tvo þættina.

Sigrún Stefánsdóttir á ekki bara þátt í því að gefa mér tækifæri heldur fullt af hæfileikaríku ungu kvikmyndagerðafólki sem var að taka sín fyrstu skref í kvikmyndagerð. Hún fær lof fyrir það að gefa okkur þetta tækifæri, þótt að hinir ýmsu starfsmenn RÚV hafi reynt að bregða fyrir okkur fæti .

Njótið vel þá 3. þætti sem eftir eru..

Ferðasaga til Ameríku..... 12-19 Mai..2010 1.hluti

Gat ekki stillt mig um að reyna koma þessari ferðasögu niður á blað til þess og deila þessari sögu eins og ég upplifði hana.

Það var um hádegisbilið þann  12. mai síðastliðinn sem ég lagði í hann af stað frá heimili mínu í Mosfellsbæ í þessa ævintýra/viðskiptaferð. Ég hafði fyrr um morgunin farið í ræktina og hent mér í Lágafellslaug á meðan ég lét hugan reika í heitapottinum.

Upp úr kl 13 fór ég niður á BSÍ með smá viðkomu hjá Sveini Stefánssyni stöðvarstjóra N1 við Hringbraut og sporðrennt einni með sinnepi niður ásamt dökklituðu mjög sykruðu ropvatni... Oft nefndur þjóðarréttur Íslendinga.

Flugið var um kl 17. og ákvað ég að vera kominn tímalega enda ágætistilbreyting frá köldu morgunflugi þar sem maður leggur í hann að heiman um miðjar nætur..

Í Leifstöð var mér tjáð að ég væri ekki búin að fylla inn einhverja umsókn hjá Ameríska sendiráðinu og þyrfti að gera það áður en hún gæti tékkað mig inn... Þetta gekk furðuvel basic spurningar um sakavottorð og eiithvað meira....

Eftir að hafað tékkað mig inn fékk ég mér létta máltíð á kaffiteríunni og einn gulan með í tilefni dagsins...  Þessu var rennt niður á mettíma og haldið var í fríhöfnina og skoðað og keypt þetta hefbundna.. Nýjan rakspýra og tyggjó og fleyg af whisky... Þaðan var skundað á Panarama bar þar sem ég lét hugan reika og fékk með róandi í fljótandi formi...  Á Panorama hitti ég kunningja konu mína leikkonuna og handritshöfundin Ingibjörgu Reynis sem var á sömu leið og ég nema hvað hún ætlaði að fljúga til Seattle og þaðan ti LA. Ég fór hinsvegar aðra leið eða New York og ætlaði að gista þar í eina nótt og þaðan til LA.

Ingibjörgu átti ég eftir að hitta nokkuð oft í þessari ferð, hún var hinsvegar á leiðinni í skemmtiferð eingöngu með vinkonu sinni sem heitir Kristín.... Ég spjallaði töluvert við þær í Leifstöð og ákváðum við að taka allavega einn eða tvo hittinga í Englaborginni... Enda hafi ég fengið það bessaleyfi að bjóða með mér 2-3 einstaklingum í veislu hjá  danska leikaranum Casper Christiansen sem átti að vera á Föstud 14. mai. og að sjáfsögðu ætluðu þær ekki að láta það fram hjá sér fara.

Flugið til New York var gott og frábær afþreyingarskjár styttir flugið mikið... Ég horfði á "Bjarnfreðarson" í fyrsta skipti enda búin að heita því að horfa ekki á hana í bíó eða á dvd allavega ekki borga fyrir það enda karakterinn að mjög stórum hluta mitt hugarfóstur eða mín hugmynd ..

Myndin var alveg ágæt og stytti flugleiðina um tvo tíma..  Annað merkilegt gerðist ekki í þessu flugi..

Þegar til Kennedy flugvallar var komið þá lenti ég í 1 og hálfstíma bið vegna bilunnar í tölvukerfinu á flugvellinum... Það gekk að lokum og komst ég í gegn án teljandi vandræða...

Ekki var ég búin að bóka neinstaðar gistingu þannig að ég tók upp símtól þar sem hægt var að láta sækja sig á eitthvert airport hótelið enda vildi ég vera nálægt Kennedy vellinum... Það voru kannski 20 símtól í boði, ég valdi JFK INN bara af því að það hljómaði traust... Jú eftir langan tíman kemur blökkumaður á eldgömlum Ford Econiline sem var allur beyglaður og skrældur... En Blökkumaðurinn brosti sínu breiðasta en mér leist ekkert ofvel á hann, mörg ör í andlitinu ferðu það að verkum sem og klæðnaðurinn á honum.

Jú maðurinn tók fjóra aðra farþega upp í bílinn og óð af stað með miklum látum... Mér stóð ekki á sama og þurfti ég hvað eftir annað að finna eitthvað til að grípa í í beygjunum og lenti ég einu sinni með hendina í klofið á rúmlega sextugri konum við litlar undirtektir og bað ég hana kurteisilega afsökunar á framferði mínu , en kenndi að sjálfsögðu bílstjóranum um og sá ég hann gefa mér ill auga í speglinum...

Jú við komumst á leiðarenda eftir ca 20 mín akstur... Jú og inni blasti við mér illa lyktandi lobby ef að lobby skildi kalla... afgreiðslumaðurinn talaði í gegnum lítil göt sem boruð voru í gegnum plexigler.. mjög traustvekjandi eða þannig... Jú ég borgaði 115 $ fyrir eina nótt á þessu skítahóteli og hef ég farið á þau annsi mörg þetta toppaði allt... Ég hefði undir öðrum kringumstæðum farið annað en ég var einn á ferð þreyttur eftir flugið og töfina á JFK þannig að ég vildi komast í sturtu fá mé eitthvað í gogginn leggjast út af og vakna hress til þess að getað farið niður á Manhattan... Ekkert gat ég keypt mér að borða og ekki gat ég séð nokkurn veitingastað nálægan og Queenshverfið ekkert of traustvekjandi... Ég henti dollara í skítugan sjálfsala sem var á miðjum þröngum ganginum og skolaði honum niður cherry coke.. bara fyrir Hjössa vin minn ...

Ég kastaði mér í sturtu eftir þetta og var hún furðugóð miðað við annað sem þarna var til staðar...

Þegar ég lagðist út af í tvíbreiða rúmið heyrði ég skemmtileg borhljóð sem mér heyrðist koma af annari hæðinni þótt engin væri önnur hæðin... og þvottavélasurg bættist svo við borhljóðin...

Hótelið var á einni hæð, ég reyndi að kíkja út um gluggan en gat ekki með nokkru móti séð út um hann vegna móðu og drullu.

Ég sofnaði samt ágætlega þrátt fyrir finna ekki fyrir miklu öryggi þarna ... Ég vissi að eitthvað vakti yfir mér .... skynjaði það mjög vel..... Lognaðist flótlega útaf og sveif í minn draumaheim...

Morgunin eftir vaknaði ég um kl 5 enda stilltur á íslenskan tíma .. Ég gekk inn í morgunverðarsalinn og fékk mér þurrt croisant og drakk svart kaffi með því.... Ekkert var annað á boðstólnum nema jú corn flakes en engin mjólk þjónustustúlkan sagði mér að mjólkin væri á leiðinni ... Þrátt fyrir að vera heldur snemma á fótum var ég ekki sá eini sem þarna voru inni... Þarna sátu Belgísku hjónin líka sem höfðu farið samferða mér í mini bössinum og ég stutt mig við ákveðna líkamsparta sem ekki þykir viðeigandi að aðrir en eiginmenn eða unnustar komi við.... Kallinn gaf mér illt auga en ég glotti til hans á móti....

En var ég svangur og spurði ég konuna sem var mætt á vakt hvernig væri best að komast niður á Manhattan... Hún lét mig hafa miða í gegnum götin á plexiglerinu með nokkuð skýrum leiðbeiningum..

En ekki gat ég farið strax af stað svo að ég tók tölvuna með mér í lobbýið og splæsti í status á facebook.... Montstatus.... IN THE BIG APPLE .... kíkti í leiðinni á fréttirnar og tölvupóstinn minn.. lagði svo ferskur af stað inn í borgina.... þangað kom ég síðast 1994 og hlakkaði til að sjá breytingarnar á borginni...

Ég fór eftir leiðbeiningunum sem konan hafi látið mig hafa...  Farðu til hægri þegar þú gengur út , haltu svo áfram að næstu umferðarljósum og beygðu þá til hægri og alla leið þangað til þú sérð matvöruverslun taktu þá strætó númer 1741 niður á eitthvað sem ég man ekki nafnið á og þaðan með lestinni beint  niður á Manhattan.

Jú Strætóinn kom stuttu seinna en tók ekki við seðlum og stóð þá maður einn upp og lánaði mér strætókortið sitt og lét ég hann hafa 5 $ fyrir greiðann....

Það þarf kannski ekki að segja frá því að ég var í Queens og var ég ekki en búin að rekast á neinn hvítan mann...

Strætóinn var ekki þéttsetinn til að byrja með og valdi ég mér sæti framarlega , svo að ég ætti ekki í miklum erfiðleikum með að komast út þegar á áfangastað ég kæmi.

En ég var bara rétt að byrja á strætóferðinni þegar það fór að þéttast í honum og að lokum var hann orðinn smekkfullur af fólki sem var allt dökkt á hörund og leið mér eins mjúkum þriggja laga salernispappír uppvöfðum og flottum tilbúin að skila sínu og láta síðan sturta mér svo út í sjó.

Mér yfirsást  þegar öldruð kona í með staf gekk fram hjá mér og þurfti að standa... Nei þá stendur einn maðurinn upp og leyfði konunni að fá sitt sæti og bölvaði mér í sand og ösku... " You have to shame at your colour men" þetta gólaði hann restina á strætóferðinni sem var farinn að nálgast 30 mínútur.... mikið var ég feginn að komast út þessum strætisvagni og hljóp ég inn á lestarstöðina með glott út í annað... Og með lestinni fór ég alla leið niður á reitinn hjá World Trade Center og var það mögnuð upplifun að sjá minningarreitinn þar sem einu sinni stóðu the TWO TOWERS.

En var svangur of fann ég mér góðan matsölustað á Brodway og borðaði ég mig gat....

Skrýtið að vera búinn að vera 12 tíma í borg Hamborgarana og alltaf svangur :) en ekki lengur nú var ég saddur og fínn og hélt leið minni áfram... Rúnturinn var hefbundinn.... kíkt á Central Park og  nokkur kaffihús....  Eftir að að eytt nokkrum klukkutímum in the Big Apple þá fór með lestinni niður á Long Island þar sem ég hafði verið um ársskeið 1994 og langaði mér að skoða littla bæinn West Babylon og tók ég góðan göngutúr þar og leit á húsið sem ég bjó í, það var mikið breytt og greinlega hafa nýir eigendur tekið vel til hendinni....  eftir stutta göngu um svæðið fór ég með lestinn til baka og ætlaði að reynast komast á hótelið án Þess að þurfa fara í þennan strætó... Ég tók lestina inn í queens og hoppaði þá í næsta leigubíl sem keyrði mig á hið glæsilega hótel JFK INN ..

Henti ég mér í sturtu og fór út á flugvöll....... næsti áfangastaður  LOS ANGELES........

 

 

 

 

Ferðalag til Ameríku framundan...

..... NY............. LA............... NY

Einkennilegur draumur....

 Ég dreymdi einkennilegan draum í fyrri nótt og get ekki ráðið í hann..

Svona var draumurinn...

Ég stóð við tæra stilla á og var að kasta fyrir fiski ásamt annari manneskju sem ég man ekki hver var en fannst eins og það hafi verið faðir minn.
Þetta var mjög skýrt allt fyrir framan mig áin rann ljúflega og fallegur náttúru kliðurinn var mér minnistæður, ég tek allt í einu eftir því að hinum megin árinnar sitja tveir fullvaxnir Ernir, annar eins og hann sé á hreiðri , ég bendi þeim sem var með á og segi " Vááá sjáðu þarna sitja tveir Ernir" annar örninn tekur eftir okkur og hefst til flugs þá segi ég " Sjáðu vænghafið" hinn örninn hreifðist ekki neitt og var eins og hann lægi á hreiðri. Hinn sveif yfir okkur eins forvitinn en virtist ekkert vera í neinum árásarhug..... Meira man ég ekki nema hvað ég horfði stjarfur á vænghaf arnarins.

Getur einhver ráðið í þennan draum?

Ólafur Indriði að gera gott mót.....

Þrátt fyrir að hafa fylgst með Óla Stef frá Því að hann var í yngri flokkum Vals þá vissi ég ekki að meistari Ólafur Stefánsson bæri nafnið Indriði líka.... bara gaman af því :)  Í gömlum Valsblöðum er hann sagður Ólafur Tryggvason sem er víst stjúpfaðir hans.. Tryggvi þar að segja......

 

Eins vissi ég ekki fyrir 2 árum að Guðmundur Guðmundsson bæri þafnið Þórður sem miðnafn... sem er líka bara skemmtilegt sérstaklega þegar Ívar (skroll) Ben saknaði þess að heyra ekki nafn Guðmundar Þórðar í umræðunni sem landsliðsþjálfara Íslands ...Þegar Dagur Sig hafnaði þeirrir bón HSÍ sem var trúlega réttast í stöðunni.....

 

gvs

 

 

Hanna Guðrún og Ólafur Indriði handknattleiksfólk ársins

Unglingar í leik með flugelda....

 Eitt sinn þegar ég og besti vinur minn Hjörtur vorum 15 ára gamlir og á kafi í fúski við að gera sprengjur úr flugeldum lentum við í ótrúlegri lífsreynslu.Við Hjössi höfum verið vinir síðan við vorum 5 ára gamlir pjakkar og höfum brasað í gegnum ýmislegt saman í gegnum lífið. Og búum í dag meira segja kannski hundrað metrum frá hvorum öðrum.Á þessum árum komst fátt annað að en að reyna sofa hjá sætustu stelpunum og eiga kraftmestu skellinöðruna ,  Svo á þessum árstíma fannst okkur gaman að getað fiktað við sprengjur í kringum áramótin.Við vorum búnir að mixa saman rörasprengjur sem við höfðum sett í ruslafötur sem voru áfastar ljósastaura, Þegar við höfðum hent sprengjunum ofan í ruslaföturnar biðum við spenntir í nokkurri fjarlægð hvort að þær mindu springa í loft upp.Oft gekk þetta ekki upp , Annað hvort sprakk sprengjan ekki eða náði ekki þeim krafti sem skildi til þess að ruslafatan springi í loft upp, Stundum tókst þetta ofboðslega vel og tunnan sprakk í tætlur og þá glöddumst við og hlógum eins og vitleysingar. Einn kaldan Janúar morgun höfðum við sprengt aðal púðrið upp og var lítið eftir til þess að mixa saman. Púðrið höfðum við geymt í gamalli sultukrukku , Þá kom Hjössi með þá snilldar hugmynd að henda eldspýtu ofan í krukkuna og reyna loka henni , Þá ætti nú að koma fín sprengja..  Ég var efins um þetta ráðabrugg en studdi það hálfhikandi. Við vorum staddir mjög nálægt heimili Hjössa , Ég tók nokkur góð skref afturábak til þess að vera sem fjærst þegar krukkan mindi springa. Hjössi opnaði lokið á krukkuni kveikti í rokeldspýtu og henti ofan í krukkuna en lítið gerðist, Ég fylgdist spenntur með í nokkuri fjarlægð og sá hann böglast við að reyna loka krukku lokinu.Hann smeygði því á og ægilegur hvellur glumdi í eyrum mér..Krukkan fór í þúsund mola og Hjössi henti sér niður og greip um andlit sitt.Ég hljóp takfast að honum eins hratt og ég komst og hrópaði “ ER Í LAGI MEÐ ÞIG”Hann horfði til mín sótsvartur um andlitið og sagðist halda það.Við ákváðum að fara beint heim til hans og athuga hvort að það væri í lagi með hann.  Hann sagðist heyra mikið suð í eyrum sér , Ég sagði að það hlyti að vera..Við gengum upp að heimili hans og kom móðir hans strax í dyragættina og rak upp þenna ægilega hlátur.  Úti var mjög kalt og frostið örugglega nálægt 10 gráðum.Þegar inn á gang var komið byrjaði honum að svíða svona svakalega í andlitið.Móðir hans reif hann með sér inn í húsið og hljóp með hann beint upp á baðherbergi sem var staðsett uppi á  annari hæð.Hann skolaði andlitið með köldu vatni og ég fylgdist með í dyragættinni , Þegar hann hafði skolað mestu svertuna úr andlitinu sáum við strax að hann var mikið brunninn. Augnhárin og augnabrúnirnar voru sviðnar af honum, Einnig hafði mikið af hárinu á höfði hans sviðnað af.Mamman hans tók strax til fótana og var löngu hætt að hlæja, Hún henti í hann einhverjum jakka og reif í hann og sagðist ætla fara beint niður á slysavarðstofu.Ég kvaddi þau og fór heim í mikilli taugahrúgu og mikið niðri fyrir..Seinna um kvöldið hringdi ég heim til hans og spurði um líðan hans og tjáði móðir hans mér að hann væri mikið brenndur og bæði á höndum og í andliti og væri á sterkum verkjalyfjum og svæfi..Hjössi vinur minn mætti ekki í skólann næsta mánuðinn þar sem hann var að jafna sig en náði sér að lokum eftir þónokkrurn tíma.Þessi lífsreynsla kenndi okkur það að vera ekki að fikta með púður úr flugeldum..

En þann dag í dag hef ég ekki kveikt á stjörnuljósi eftir þessa lífsreynslu...

Fariði varlega með flugeldana...

Mánudags brandarinn...

 

Mánudags brandarinn...

Tvær giftar vinkonur ákváðu að bregða undir sig betri fætinum án maka sinna og skelltu sér á tjúttið í miðbæ Reykjavíkur, allt gekk að óskum og gengu þær sælar heim að loknu góðu skralli... Þær áttu báðar heima í Vesturbæ Reykjavíkur og styttu sér leið í gegnum kirkjugarðinn við Suðurgötu , þegar þær voru nánast komnar í gegnum garðinn þurftu þær báðar að létta á sér... nú var vandi á höndum því hvorugar höfðu þær verkfæri til að skeina sig... Önnur þeirra brá að það ráð að klæða sig úr nærbuxunum og nota þær til að verka sig... og henti þeim síðan í næstu ruslafötu...Hin var svo forsjál að taka eftir leiði sem á voru kransar og borðar... hún reif einn borðann af kransinum og notaði hann til að verka sig.... Allt gekk þetta að óskum og fóru þær heim til sín eftir þetta...

Morgunin eftir hringja sig saman eiginmenn kvennana og fara að bera saman bækur sínar... Annar mannana segir að fyrrabragði að nú sé hún LóLó sín farinn að halda fram hjá sér... Hún hafi komið nærbuxna laus heim í nótt til sín eftir tjúttið...... Vertu feginn maður segir hinn.... Þegar ég vaknaði í morgun lá Gunna á maganum og stóð hvítur borði upp úr rassi hennar... þegar ég las á borðann stóð.... " Við munum aldrei gleyma þér" " Allir Starfsmenn Sorpu Gufunesi"

Smásaga eftir afa Benjamín Sigvaldason

                                              " Það er dýr matur rjúpa"

 

Blessaður, segðu mér eina sögu í viðbót", sagði félagi minn, eftir að við höfðum þagað í nokkra stund. " Já, ég er víst búinn að segja þér allar þær sögur sem ég kann",  svaraði ég.

Nei, ekki aldeilis.  Þú kannt áræðanlega margar sögur ennþá.  Jú annars kannast þú nokkuð við mann sem heitir Garibaldi Grímsson? svaraði ég.  Nei áreiðanlega ekki.

Segðu mér eitthvað af honum. Nafnið er svo sniðugt".  Jæja vinur, það er best að ég segi þér ofurlítið af honum, svaraði ég. Og hóf ég síðan söguna.

Garibaldi var ungur er hann missti föður sinn. Hann ólst því upp með móður sinni og fékk gott uppeldi,því hún var búkona mikil og af viðurkenndum búmannsættum í marga ættliði.

Garibaldi fékk engan arf eftir föður sinn, því móður hans þurfti á eignunum að halda til að koma börnum sínum á legg.

En það kom furðu snemma í ljós, að hann hafði erft í ríkum mæli frá forfeðrum sínum mjög sterka gróðahneigð, svo að með eindæmum mátti teljast.

Undireins eftir fermingu fór hann að vinna fyrir kaupi, lagði inn í Sparisjóðinn hvern einasta eyri, er honum áskotnaðist.

Um tvítugt mátti hann kallast að vera orðinn sterkríkur, þegar jafnaldrar hans áttu ekki grænan eyri, því að kaupið var ekki hátt á þeim árum. Síðan komu krepputímar, og þá fóru flestir að safna skuldum. En Garibaldi hélt áfram að græða og var það öllum mikið umhugsunarefni. Og hvern einasta eyri lagði hann í Sparisjóðinn.

Fram að þessu hafði Garibaldi verið kóngsins lausamaður og unnið hvaða vinnu sem honum gafst.

En nú varð hann fyrir því happi, að kynnast lítilsháttar manni nokkrum sem Ólsen hét, hann hafði það að atvinnu að mála hús. Garibaldi varð þess brátt áskynja að þessi vinna var betur borguð en venjuleg verkamannavinna, og hafði auk þess þann kost að húsamálarinn gat í mörgum tilfellum skammtað sér kaupið sjálfur, þegar atvinnurekandinn hafði ekki hugmynd um hvers virði vinnan var.

Hann fór þess á leit við Ólsen að fá að læra hjá honum húsamálun. Ólsen tók því vel og sagði að námið tæki að minnst fjögur ár, en það fannst Garibalda of langur námstími, og áttu þeir nokkuð lengi í þrasi um þetta. En endirinn varð sá að Garibaldi glæsilegan sigur í þessu máli, hann gerði samning við Ólsen um að námstíminn yrði fjórir mánuðir ekki fjögur ár.

Þar með var hann orðinn útlærður húsamálari á aðeins fjórum mánuðum , að hans eigin mati í að minnsta kosti. Og eftir þetta fór hann sveit úr sveit úr einu þorpi í annað og málaði hús að utan sem innan. Og hann virtist alltaf hafa næga atvinnu.

Eftir þetta fóru upphæðirnar á Sparisjóðsbókinni hans að hækka verulega. Og svo fór að lokum að Sparisjóðurinn treysti sér ekki lengur til þess að ávaxta meira fé fyrir hann.

Það lá beinast fyrir að leggja kaupið inn í banka, og það gerði hann vitanlega, þegar kreppan var sem verst og flestir komnir í sökkvandi skuldir , hafði hann það fyrir fasta venju að geyma í seðlaveski sínu að minnsta kosti tvö þúsund krónur, sem hann átti til að sýna mönnum við hátíðleg tækifæri. Þótt þess sé ekki getið, að hann hefði sérstaka hneigð til kvenna, þá var hann alls ekki gersneyddur mannlegri náttúru.

Því var það að hann sat stundum á tali við fagrar ungar stúlkur að loknu dagsverki.

Þá tók hann gjarnan upp veski sitt, rétti þeim og sagði: Teldu þetta fyrir mig, ég er ekki alveg viss um hvort að ég kunni að telja peninga.  Mikið höfðu þær gaman af þessu og gáfu honum kannski svollítið undir fótinn. En ef hann ætlaði að færa sig upp á skaptið, þá var þeim öllum lokið.

Enda var hann víst töluverður klaufi í kvennamálum, því hann elskaði krónurnar miklu meira.

Brátt varð Garibaldi svo auðugur að hann hefði vel getað keypt og greitt út í hönd besta stórbýlið í héraðinu með allri áhöfn. Og eins hefði hanngetða keypt á sama hátt glæsilegasta húsið í kaupstaðnum, án þess að skerða að mun innistæðar sínar í Sparisjóðnum. En þetta gerði hann ekki. Hann bætti jafnan við innistæður sínar en skerti þær aldrei.

Auðvitað hefði mátt búast við að hann hefði leigt sér einverstaðar gott herbergi og síðan keypt sér og komið þar fyrir laglegum húsgögnum. En það gerði hann en síður því hann átti alls ekki nein húsgögn. Ekki sinni stól til að tylla sér á.

Hann vann alla daga hjá öðrum og hafði færi og húsnæði á vinnustað hverju sinni.  Þó töldu fróðir menn, að hann ætti eitt "húsgagn" ef kalla mætti svo virðilegu nafni.

Þetta var ferðakistamjög gömul, stór og svo þung að tvo menn þurfti að hreyfa við henni, kistuna geymdi hann í einhverju pakkhúsi eða geymsluskúr innan við fánýtt rusl, Þar sem geymslan kostaði hann ekkert.

Almennt var álitið að í þessari kistu geymdi hann áfengið sitt.

Hann notaði hinsvegar aldrei áfengi sjálfur, En af hyggjuviti sínu vissi hann að þegar allt áfengi var þrotið í héraðinu og allar samgönguleiðir lokaðar, þá væru hægt að selja áfengið með laglegum ágóða.

Og því var það að hann reyndi jafnan að hafa kistuna fulla á haustin, en með vorinu var kistan töluvert léttari og meðfærilegri. Þannig reyndi hann á allan hátt að drýgja tekjur sínar og notaði til þess margvíslegar aðferðir.

Svo var eitt haustið að fréttir bárust um það að gífulegt verð væri í rjúpu erlendis.

Kaupélagstjórinn lét það boð ganga út, að félagið tæki rjúpu í umboðssölu, og gerði ráð fyrir að geta greitt fyrir þær síðar um veturinn hæsta verð sem fáanlegt væri.

Allir byssueigendur ruku upp til handa og fóta og keyptu sér skotfæri, því nú var tækifærið að græða svo að um munaði.

Garibaldi átti því miður ekki byssu, því að hann hafði framan að þessu talið það eyðslu eina að fjárfesta í einni slíkri. Hann jafði hingað til getað fengið lánaða byssu fyrir ekki neitt, ef honum kom það til hugar að fara á veiðar. En nú sá hann sér leik á borði. Skotfærin gat hann fengið í Kaupfélaginu, en byssan lá ekki á lausu, því að allir byssueigendur hugsuðu sér að nota sín verkfæri sjálfir til að fara á rjúpnaveiðar. Eftir mikla leit tókst honum loks að klófesta í einni slíkri, en byssan var rándýr þar sem margir vildu ná í hana. En Garibaldi gat greitt hana út í hönd, svo að hann varð hlutskarpastur.

Næst lá fyrir að semja við einhvern landeiganda og fá leyfi til veiðanna. Og svo varð hann að tryggja sér fæði og húsnæði á meðan veiðarnar stæðu yfir.

 Honum tókst auðveldlega að fá veiðleyfið fyrir lítið upp á regin heiði. Það setti hann ekki fyrir sig, því að hann var hörku duglegur maður.

En svo var það fæðið og húsnæðið, það var að vísu vandalaust að fá fæði og húsnæði þennan stutta tíma fram að hátíðum gegn hæfiæegri peningagreiðslu. En hann var óvanur því að þurfa greiða út peninga, svo að hér vandaðist málið. Hann nefnilega ekki hugsað sér að greiða út einn einasta eyri,  heldur einungis að taka móti þeim og leggja þá síðan inn í banka.

Eftir miklar vangaveltur og samningaviðræðurvið bændur, tókst honum að ná verulega góðum samningi við bónda nokkurn.

En hann var á þá leið að bóndinn lofaði honum fæði og húsnæði á meðan veiðitímann stæði yfir, gegn því að Garibaldi léti af hendi allar þær rjúpur sem reyndust svo illa skotnar að Kaupfélagið veitti þeim ekki móttöku.

Gamlar rjúpnaskyttur töldu að gera mætti ráð fyrir að allt að 5% gengi þannig úr , að ekki yrði tekið á móti þeim í versluninni.

Þetta voru samningar sem Garibalda líkaði. Hann þurfti enga peninga að greiða út, ein um leið kom hann í verð allri úrgangsrjúpu á þennan einfaldahátt. Og þetta síðara atriði var mjög mikilsvert fyrir hann, því það var ekki svo auðvelt fyrir búlausan mann að losna við úrgangsrjúpuna á viðunandi verði, En bændur lögðu allar slíkar rjúpur í bú sín.

Þegar Garibaldi kom þreyttur heim að kveldi, eftir langan og erfiðan dag, beið hans jafnan heit og hressandi rjúpnasúpa.

Og um helgar var framboðin indælis rjúpnasteik. En í hvert sinn sem hann settist að borðinu, tautaði hann fyrir munni sér: "Dýr matur er rjúpan"  Hann var nefnilega alltaf með á heilanum gífurlega upphæð, sem hann mundi fá fyrir þær rjúpur, er hann lagði inn í Kaupfélagið.

Ekki veit ég nákvæmlega hvað GAribaldi skaut margar rjúpur þennan tíma sem hann var við veiðarnar. En það var öllum kunnugt að hann skaut gríðarmikið, svo að augljóst virtist að hér væri um stórgróða að ræða.

Nú líður tíminn og lengi vel fréttist ekkert af því, hvernig rjúpunni, sem send var til útlanda hefði reitt af.

En eftir langa og þreytandi bið, komu fréttirnar loksins, og þær síðuren svo góðar.

Allar rjúpurnar höfðu orðið ónýtar í Noregi, en eigendunum var gert að greiða allan flutningskostnað, geymslukostnað og alla aðra fyrirhöfn.

Þá var það sem Garibaldi bölvaði mest, og hótaði að skjóta aldrei rjúpu framar.....

 

gvs