Ólafur Indriði að gera gott mót.....

Þrátt fyrir að hafa fylgst með Óla Stef frá Því að hann var í yngri flokkum Vals þá vissi ég ekki að meistari Ólafur Stefánsson bæri nafnið Indriði líka.... bara gaman af því :)  Í gömlum Valsblöðum er hann sagður Ólafur Tryggvason sem er víst stjúpfaðir hans.. Tryggvi þar að segja......

 

Eins vissi ég ekki fyrir 2 árum að Guðmundur Guðmundsson bæri þafnið Þórður sem miðnafn... sem er líka bara skemmtilegt sérstaklega þegar Ívar (skroll) Ben saknaði þess að heyra ekki nafn Guðmundar Þórðar í umræðunni sem landsliðsþjálfara Íslands ...Þegar Dagur Sig hafnaði þeirrir bón HSÍ sem var trúlega réttast í stöðunni.....

 

gvs

 

 

Hanna Guðrún og Ólafur Indriði handknattleiksfólk ársins

Unglingar í leik með flugelda....

 Eitt sinn þegar ég og besti vinur minn Hjörtur vorum 15 ára gamlir og á kafi í fúski við að gera sprengjur úr flugeldum lentum við í ótrúlegri lífsreynslu.Við Hjössi höfum verið vinir síðan við vorum 5 ára gamlir pjakkar og höfum brasað í gegnum ýmislegt saman í gegnum lífið. Og búum í dag meira segja kannski hundrað metrum frá hvorum öðrum.Á þessum árum komst fátt annað að en að reyna sofa hjá sætustu stelpunum og eiga kraftmestu skellinöðruna ,  Svo á þessum árstíma fannst okkur gaman að getað fiktað við sprengjur í kringum áramótin.Við vorum búnir að mixa saman rörasprengjur sem við höfðum sett í ruslafötur sem voru áfastar ljósastaura, Þegar við höfðum hent sprengjunum ofan í ruslaföturnar biðum við spenntir í nokkurri fjarlægð hvort að þær mindu springa í loft upp.Oft gekk þetta ekki upp , Annað hvort sprakk sprengjan ekki eða náði ekki þeim krafti sem skildi til þess að ruslafatan springi í loft upp, Stundum tókst þetta ofboðslega vel og tunnan sprakk í tætlur og þá glöddumst við og hlógum eins og vitleysingar. Einn kaldan Janúar morgun höfðum við sprengt aðal púðrið upp og var lítið eftir til þess að mixa saman. Púðrið höfðum við geymt í gamalli sultukrukku , Þá kom Hjössi með þá snilldar hugmynd að henda eldspýtu ofan í krukkuna og reyna loka henni , Þá ætti nú að koma fín sprengja..  Ég var efins um þetta ráðabrugg en studdi það hálfhikandi. Við vorum staddir mjög nálægt heimili Hjössa , Ég tók nokkur góð skref afturábak til þess að vera sem fjærst þegar krukkan mindi springa. Hjössi opnaði lokið á krukkuni kveikti í rokeldspýtu og henti ofan í krukkuna en lítið gerðist, Ég fylgdist spenntur með í nokkuri fjarlægð og sá hann böglast við að reyna loka krukku lokinu.Hann smeygði því á og ægilegur hvellur glumdi í eyrum mér..Krukkan fór í þúsund mola og Hjössi henti sér niður og greip um andlit sitt.Ég hljóp takfast að honum eins hratt og ég komst og hrópaði “ ER Í LAGI MEÐ ÞIG”Hann horfði til mín sótsvartur um andlitið og sagðist halda það.Við ákváðum að fara beint heim til hans og athuga hvort að það væri í lagi með hann.  Hann sagðist heyra mikið suð í eyrum sér , Ég sagði að það hlyti að vera..Við gengum upp að heimili hans og kom móðir hans strax í dyragættina og rak upp þenna ægilega hlátur.  Úti var mjög kalt og frostið örugglega nálægt 10 gráðum.Þegar inn á gang var komið byrjaði honum að svíða svona svakalega í andlitið.Móðir hans reif hann með sér inn í húsið og hljóp með hann beint upp á baðherbergi sem var staðsett uppi á  annari hæð.Hann skolaði andlitið með köldu vatni og ég fylgdist með í dyragættinni , Þegar hann hafði skolað mestu svertuna úr andlitinu sáum við strax að hann var mikið brunninn. Augnhárin og augnabrúnirnar voru sviðnar af honum, Einnig hafði mikið af hárinu á höfði hans sviðnað af.Mamman hans tók strax til fótana og var löngu hætt að hlæja, Hún henti í hann einhverjum jakka og reif í hann og sagðist ætla fara beint niður á slysavarðstofu.Ég kvaddi þau og fór heim í mikilli taugahrúgu og mikið niðri fyrir..Seinna um kvöldið hringdi ég heim til hans og spurði um líðan hans og tjáði móðir hans mér að hann væri mikið brenndur og bæði á höndum og í andliti og væri á sterkum verkjalyfjum og svæfi..Hjössi vinur minn mætti ekki í skólann næsta mánuðinn þar sem hann var að jafna sig en náði sér að lokum eftir þónokkrurn tíma.Þessi lífsreynsla kenndi okkur það að vera ekki að fikta með púður úr flugeldum..

En þann dag í dag hef ég ekki kveikt á stjörnuljósi eftir þessa lífsreynslu...

Fariði varlega með flugeldana...

Mánudags brandarinn...

 

Mánudags brandarinn...

Tvær giftar vinkonur ákváðu að bregða undir sig betri fætinum án maka sinna og skelltu sér á tjúttið í miðbæ Reykjavíkur, allt gekk að óskum og gengu þær sælar heim að loknu góðu skralli... Þær áttu báðar heima í Vesturbæ Reykjavíkur og styttu sér leið í gegnum kirkjugarðinn við Suðurgötu , þegar þær voru nánast komnar í gegnum garðinn þurftu þær báðar að létta á sér... nú var vandi á höndum því hvorugar höfðu þær verkfæri til að skeina sig... Önnur þeirra brá að það ráð að klæða sig úr nærbuxunum og nota þær til að verka sig... og henti þeim síðan í næstu ruslafötu...Hin var svo forsjál að taka eftir leiði sem á voru kransar og borðar... hún reif einn borðann af kransinum og notaði hann til að verka sig.... Allt gekk þetta að óskum og fóru þær heim til sín eftir þetta...

Morgunin eftir hringja sig saman eiginmenn kvennana og fara að bera saman bækur sínar... Annar mannana segir að fyrrabragði að nú sé hún LóLó sín farinn að halda fram hjá sér... Hún hafi komið nærbuxna laus heim í nótt til sín eftir tjúttið...... Vertu feginn maður segir hinn.... Þegar ég vaknaði í morgun lá Gunna á maganum og stóð hvítur borði upp úr rassi hennar... þegar ég las á borðann stóð.... " Við munum aldrei gleyma þér" " Allir Starfsmenn Sorpu Gufunesi"

Smásaga eftir afa Benjamín Sigvaldason

                                              " Það er dýr matur rjúpa"

 

Blessaður, segðu mér eina sögu í viðbót", sagði félagi minn, eftir að við höfðum þagað í nokkra stund. " Já, ég er víst búinn að segja þér allar þær sögur sem ég kann",  svaraði ég.

Nei, ekki aldeilis.  Þú kannt áræðanlega margar sögur ennþá.  Jú annars kannast þú nokkuð við mann sem heitir Garibaldi Grímsson? svaraði ég.  Nei áreiðanlega ekki.

Segðu mér eitthvað af honum. Nafnið er svo sniðugt".  Jæja vinur, það er best að ég segi þér ofurlítið af honum, svaraði ég. Og hóf ég síðan söguna.

Garibaldi var ungur er hann missti föður sinn. Hann ólst því upp með móður sinni og fékk gott uppeldi,því hún var búkona mikil og af viðurkenndum búmannsættum í marga ættliði.

Garibaldi fékk engan arf eftir föður sinn, því móður hans þurfti á eignunum að halda til að koma börnum sínum á legg.

En það kom furðu snemma í ljós, að hann hafði erft í ríkum mæli frá forfeðrum sínum mjög sterka gróðahneigð, svo að með eindæmum mátti teljast.

Undireins eftir fermingu fór hann að vinna fyrir kaupi, lagði inn í Sparisjóðinn hvern einasta eyri, er honum áskotnaðist.

Um tvítugt mátti hann kallast að vera orðinn sterkríkur, þegar jafnaldrar hans áttu ekki grænan eyri, því að kaupið var ekki hátt á þeim árum. Síðan komu krepputímar, og þá fóru flestir að safna skuldum. En Garibaldi hélt áfram að græða og var það öllum mikið umhugsunarefni. Og hvern einasta eyri lagði hann í Sparisjóðinn.

Fram að þessu hafði Garibaldi verið kóngsins lausamaður og unnið hvaða vinnu sem honum gafst.

En nú varð hann fyrir því happi, að kynnast lítilsháttar manni nokkrum sem Ólsen hét, hann hafði það að atvinnu að mála hús. Garibaldi varð þess brátt áskynja að þessi vinna var betur borguð en venjuleg verkamannavinna, og hafði auk þess þann kost að húsamálarinn gat í mörgum tilfellum skammtað sér kaupið sjálfur, þegar atvinnurekandinn hafði ekki hugmynd um hvers virði vinnan var.

Hann fór þess á leit við Ólsen að fá að læra hjá honum húsamálun. Ólsen tók því vel og sagði að námið tæki að minnst fjögur ár, en það fannst Garibalda of langur námstími, og áttu þeir nokkuð lengi í þrasi um þetta. En endirinn varð sá að Garibaldi glæsilegan sigur í þessu máli, hann gerði samning við Ólsen um að námstíminn yrði fjórir mánuðir ekki fjögur ár.

Þar með var hann orðinn útlærður húsamálari á aðeins fjórum mánuðum , að hans eigin mati í að minnsta kosti. Og eftir þetta fór hann sveit úr sveit úr einu þorpi í annað og málaði hús að utan sem innan. Og hann virtist alltaf hafa næga atvinnu.

Eftir þetta fóru upphæðirnar á Sparisjóðsbókinni hans að hækka verulega. Og svo fór að lokum að Sparisjóðurinn treysti sér ekki lengur til þess að ávaxta meira fé fyrir hann.

Það lá beinast fyrir að leggja kaupið inn í banka, og það gerði hann vitanlega, þegar kreppan var sem verst og flestir komnir í sökkvandi skuldir , hafði hann það fyrir fasta venju að geyma í seðlaveski sínu að minnsta kosti tvö þúsund krónur, sem hann átti til að sýna mönnum við hátíðleg tækifæri. Þótt þess sé ekki getið, að hann hefði sérstaka hneigð til kvenna, þá var hann alls ekki gersneyddur mannlegri náttúru.

Því var það að hann sat stundum á tali við fagrar ungar stúlkur að loknu dagsverki.

Þá tók hann gjarnan upp veski sitt, rétti þeim og sagði: Teldu þetta fyrir mig, ég er ekki alveg viss um hvort að ég kunni að telja peninga.  Mikið höfðu þær gaman af þessu og gáfu honum kannski svollítið undir fótinn. En ef hann ætlaði að færa sig upp á skaptið, þá var þeim öllum lokið.

Enda var hann víst töluverður klaufi í kvennamálum, því hann elskaði krónurnar miklu meira.

Brátt varð Garibaldi svo auðugur að hann hefði vel getað keypt og greitt út í hönd besta stórbýlið í héraðinu með allri áhöfn. Og eins hefði hanngetða keypt á sama hátt glæsilegasta húsið í kaupstaðnum, án þess að skerða að mun innistæðar sínar í Sparisjóðnum. En þetta gerði hann ekki. Hann bætti jafnan við innistæður sínar en skerti þær aldrei.

Auðvitað hefði mátt búast við að hann hefði leigt sér einverstaðar gott herbergi og síðan keypt sér og komið þar fyrir laglegum húsgögnum. En það gerði hann en síður því hann átti alls ekki nein húsgögn. Ekki sinni stól til að tylla sér á.

Hann vann alla daga hjá öðrum og hafði færi og húsnæði á vinnustað hverju sinni.  Þó töldu fróðir menn, að hann ætti eitt "húsgagn" ef kalla mætti svo virðilegu nafni.

Þetta var ferðakistamjög gömul, stór og svo þung að tvo menn þurfti að hreyfa við henni, kistuna geymdi hann í einhverju pakkhúsi eða geymsluskúr innan við fánýtt rusl, Þar sem geymslan kostaði hann ekkert.

Almennt var álitið að í þessari kistu geymdi hann áfengið sitt.

Hann notaði hinsvegar aldrei áfengi sjálfur, En af hyggjuviti sínu vissi hann að þegar allt áfengi var þrotið í héraðinu og allar samgönguleiðir lokaðar, þá væru hægt að selja áfengið með laglegum ágóða.

Og því var það að hann reyndi jafnan að hafa kistuna fulla á haustin, en með vorinu var kistan töluvert léttari og meðfærilegri. Þannig reyndi hann á allan hátt að drýgja tekjur sínar og notaði til þess margvíslegar aðferðir.

Svo var eitt haustið að fréttir bárust um það að gífulegt verð væri í rjúpu erlendis.

Kaupélagstjórinn lét það boð ganga út, að félagið tæki rjúpu í umboðssölu, og gerði ráð fyrir að geta greitt fyrir þær síðar um veturinn hæsta verð sem fáanlegt væri.

Allir byssueigendur ruku upp til handa og fóta og keyptu sér skotfæri, því nú var tækifærið að græða svo að um munaði.

Garibaldi átti því miður ekki byssu, því að hann hafði framan að þessu talið það eyðslu eina að fjárfesta í einni slíkri. Hann jafði hingað til getað fengið lánaða byssu fyrir ekki neitt, ef honum kom það til hugar að fara á veiðar. En nú sá hann sér leik á borði. Skotfærin gat hann fengið í Kaupfélaginu, en byssan lá ekki á lausu, því að allir byssueigendur hugsuðu sér að nota sín verkfæri sjálfir til að fara á rjúpnaveiðar. Eftir mikla leit tókst honum loks að klófesta í einni slíkri, en byssan var rándýr þar sem margir vildu ná í hana. En Garibaldi gat greitt hana út í hönd, svo að hann varð hlutskarpastur.

Næst lá fyrir að semja við einhvern landeiganda og fá leyfi til veiðanna. Og svo varð hann að tryggja sér fæði og húsnæði á meðan veiðarnar stæðu yfir.

 Honum tókst auðveldlega að fá veiðleyfið fyrir lítið upp á regin heiði. Það setti hann ekki fyrir sig, því að hann var hörku duglegur maður.

En svo var það fæðið og húsnæðið, það var að vísu vandalaust að fá fæði og húsnæði þennan stutta tíma fram að hátíðum gegn hæfiæegri peningagreiðslu. En hann var óvanur því að þurfa greiða út peninga, svo að hér vandaðist málið. Hann nefnilega ekki hugsað sér að greiða út einn einasta eyri,  heldur einungis að taka móti þeim og leggja þá síðan inn í banka.

Eftir miklar vangaveltur og samningaviðræðurvið bændur, tókst honum að ná verulega góðum samningi við bónda nokkurn.

En hann var á þá leið að bóndinn lofaði honum fæði og húsnæði á meðan veiðitímann stæði yfir, gegn því að Garibaldi léti af hendi allar þær rjúpur sem reyndust svo illa skotnar að Kaupfélagið veitti þeim ekki móttöku.

Gamlar rjúpnaskyttur töldu að gera mætti ráð fyrir að allt að 5% gengi þannig úr , að ekki yrði tekið á móti þeim í versluninni.

Þetta voru samningar sem Garibalda líkaði. Hann þurfti enga peninga að greiða út, ein um leið kom hann í verð allri úrgangsrjúpu á þennan einfaldahátt. Og þetta síðara atriði var mjög mikilsvert fyrir hann, því það var ekki svo auðvelt fyrir búlausan mann að losna við úrgangsrjúpuna á viðunandi verði, En bændur lögðu allar slíkar rjúpur í bú sín.

Þegar Garibaldi kom þreyttur heim að kveldi, eftir langan og erfiðan dag, beið hans jafnan heit og hressandi rjúpnasúpa.

Og um helgar var framboðin indælis rjúpnasteik. En í hvert sinn sem hann settist að borðinu, tautaði hann fyrir munni sér: "Dýr matur er rjúpan"  Hann var nefnilega alltaf með á heilanum gífurlega upphæð, sem hann mundi fá fyrir þær rjúpur, er hann lagði inn í Kaupfélagið.

Ekki veit ég nákvæmlega hvað GAribaldi skaut margar rjúpur þennan tíma sem hann var við veiðarnar. En það var öllum kunnugt að hann skaut gríðarmikið, svo að augljóst virtist að hér væri um stórgróða að ræða.

Nú líður tíminn og lengi vel fréttist ekkert af því, hvernig rjúpunni, sem send var til útlanda hefði reitt af.

En eftir langa og þreytandi bið, komu fréttirnar loksins, og þær síðuren svo góðar.

Allar rjúpurnar höfðu orðið ónýtar í Noregi, en eigendunum var gert að greiða allan flutningskostnað, geymslukostnað og alla aðra fyrirhöfn.

Þá var það sem Garibaldi bölvaði mest, og hótaði að skjóta aldrei rjúpu framar.....

 

gvs

Willum farinn og Atli tekinn við...

Já seinasta vika var viðburðarík hjá mínum mönnum í Val...  Willum Þór Þórsson hætti skyndilega að þjálfa liðið.......

 

Þegar Willum tók við liðinu sem nýliðum í efstu deild þá sagði hann að hans verkefni væri að ná liðin upp í hæstu hæðir að nýju eftir ansi mörg mögur ár þrisvar féll liðið á jafnmörgum árum...

Þetta herbragð tókst með með miklum ágætum og landaði Willum bikarmeistaratitli á sínu fyrsta ári og fyrsti stóri titill Vals í 13 ár var staðreynd og annað sæti í deildinni.  2006 var ekki eins gott töluverðar breytingar voru á liðinu lykilmenn hættu eða fóru annað , Grétar Sigfinnur og Atli Sveinn mynduðu eitt albesta hafsenta par landsins.. Grétar vildi spila áfram en var á lanssamingi frá Víkingi og vildi þeir ekki sleppa honum.. Stefán Helgi hætti knattspyrnu iðkun og Garðar Gunnlaugs fór utan í hinn harða heim atvinnumennskunnar.

2007 stóð liðið undir væntingum með hinn Helga Sigurðssin funheitan í framlínunni og hefur hann engan veginn náð að blómstra síðan...  Danirnir René Carlsen og Dennis Bo mættu á klakann og settu skemmtilegan svip á Valsliðið ásamt skotanum Barry Smith....  Fyrsti Íslandsmeistaratitillinn í húsi síðan 1987....

2008 voru vonbrigði og virtist liðið vera staðnað undir stjórn meistara Willums... byrjunin í ár hefur verið svipuð 8  nýjir menn voru keyptir og hafa þeir engan veginn staðið undir væntingum... Fyrir utan Guðmund Mete sem hefur verið nokkuð traustur...  Pétur Markan hefur fengið fá tækifæri sem er óskiljanlegt.... því hann hefur staðið sig nokkuð vel í þeim leikjum sem hann hefur fengið sénsinn...

Nú hefur gamli Valsarinn eða Týndi sonurinn Atli Eðvaldsson tekið við liðinu og á ég von á því að hann blási nýju lífi Valsliðið...

Annars tel ég að liðið ætti að ráða sálfræðing með honum....

Willum takk fyrir þinn tíma hjá Val það var einstakt að fá að vera í návígi við þig og fylgjast með þínum þjálfunar aðferðum þótt að sameiginlegt  útspil okkar hafi ekki virkað sem skyldi...

 

Áfram Valur

 

Í þremur stórum verkefnum...

Hellú allir saman , það er orðið töluvert síðan ég bloggaði seinast.....

Allavega þá fer það helst um huga minn þessa daganna að ég er með nóg af verkefnum þrátt fyrir slæmt efnahagsástand í þjóðfélaginu...

Er kominn á 4. draft með kvikmyndahandtritið mitt... Öll lífsins áhrif.... og framleiðanda með mér í lið..

Síðan er ég að byrja á annari mynd sem er gamanmynd og eru þetta hvoru tveggja myndir sem eru í fullri lengd....

Og til þess að mér leiðist ekki þá er ég líka að skrifa sjónvarpsþætti... 12. þætti sem koma vonandi í sjónvarpið næsta vetur.... þetta eru gamanþættir.....

Núna ætla ég að einbeita mér af því að klára þessi verkefni áður en ég byrja á einhverju öðru....:)

 

later

 

gvs

Pepsi deildin .... spáin örugga....

Jæja ætla að setja inn spá fyrir tímabilið 2009, þetta er meira gert að gamni fyrir Gústa Jó því hann fylgdist vel með spánni allt sumarið í fyrra.

1. Valur..... lang besta liðið á pappírunum og ég treyst Willum til þess að klára þetta.

2. KR......   hmmmmmm  bara fyrir Gústa , annars geri ég ráð fyrir þeim í neðri hlutanum

3. Keflavík .... Baráttuhundar sem þekkja það núna að vera í toppbaráttu

4. Fylkir   ... Óli kann þetta alveg

5. FH....  dagar gaflara á enda... aurarnir búnir

6. Fram.....  eins og mínir menn í ensku um miðja deild... save þar

7. Breiðablik.......

8. Fjölnir....... lykilmenn farnir..... ekki  sama stemmnig og í fyrsta seasoni í efstu deild

9. ÍBV..... erftitt að sækja 3 stig til Eyja það bjargar þeim .....

10. Grindavík...... byrja seint og enda vel...... rétt hanga uppi

11. Stjarnan....... Garðabær er handboltabær ekki fótboltabær

12. Þróttur..... Bjarni Þorsteins er farinn... og munar um minna hann spilaði ekki 1 leik í fyrra...

 

sjáum svo til.... sá hlær best sem síðast hlær

Það er soooooo gaman í skólanum....

Já Halló.......  Það er svo margt spennandi að gerast á þessum síðustu og verstu..... gaman að getað sagt fólki í framtíðinni  frá kreppunni.....   Sem hefur verið einn mest spennandi tími fyrir mig.....

Facebook

Gömlu dansarnir.....Enginn hroki hjá þessum fallega snillingi...